Krótkie ogólne podsumowanie czytelnicze z pierwszego miesiąca 2026.
Bilans nie wygląda źle, bo:
1) przeczytałam 3 książki
2) zamiennie czytam jednocześnie tylko 4 książki
3) kupiłam tylko 3 nowe książki
O wrażeniach z przeczytanych książek - niebawem.
Nowe zakupy wynikły z promocji w Empiku, który co prawda staram się omijać szerokim łukiem... ale czasami zabłądzę ;)
I tak dla siebie mam dwie kolejne książki:
Trafiły na stos tych wszystkich pozycji do przeczytania "zaraz"...
Próbując zmobiliować się do czytania... kupuję nowe książki. Te poniżej co prawda kupiłam jeszcze pod koniec lutego, ale chwalę się teraz:
;)
Troszkę tych książek mi doszło i w zasadzie to sama fantastyka.
W pierwszej kolejności skusiłam się na nieznane mi jeszcze autorki:
;)
Uwielbiam te wydania z wydawnictwa "Replika", bo mam słabość do słowiańskich klimatów. Luty rozpoczęłam od zakupów i do mojej "słowiańskiej" półki dołączyły nowe tomy:
Zakupy w tym roku zaczynam skromnie. ;)
Moje nabytki z wyjazdu do Krakowa (po co targać książkę na wyjazd, skoro można kupić i przytargać z wyjazdu?). Żeby nie przesadzić, ale i mieć od ręki coś, co na pewno z przyjemnością przeczytam, sięgnęłam po uzupełnianie powieści Katarzyny Bereniki Miszczuk (o "Szeptusze" już wspominałam):
Pora na lekturę! Zaczynam od "Baśni" ;)
Od jakiegoś czasu gromadzę i uzupełniam moją słowiańską biblioteczkę, dlatego bardzo podobają mi się także powieści w tym klimacie. Do takich zalicza się właśnie "Szeptucha" autorstwa Katarzyny Bereniki Miszczuk. Zwlekałam z zakupem wyjątkowo długo wiedząc, że książka powinna mi się spodobać, podobnie zresztą jak nie zawiodła mnie "Ja, Diablica". Wreszcie jednak, do czego szczególnie przekonała mnie wyjątkowo korzystna cena w krakowskiej "taniej książce" poza perspektywą braku lektury na odpoczynek po zwiedzaniu tego wspaniałego miasta, kupiłam i pochłonęłam jak tylko mogłam najszybciej.
Jakkolwiek nie przyszłoby mi oceniać poszczególnych elementów czy postaci występujących, książka bardzo mi się podobała. Fabuła jest wciągająca, a wyjątkowo interesującym jest według mnie pomysł wyobrażenia sobie niejako alternatywnej rzeczywistości, w której nie tylko nie jesteśmy krajem chrześcijańskim a ustrój nie zmienił się od wieków, zatem panuje prapotomek pierwszego władcy, ale i połączenie w życiu codziennym technologicznego postępu z tradycją pokoleń. Choć może wydawać się naiwnym przypuszczenie, że w erze smartfona nadal będziemy wierzyć w lecznicze moce kamienia piorunowego albo rosy zbieranej w piątek przed wschodem słońca, to samo podkreślenie, że co nie zaszkodzi może pomóc, tłumaczy częściowo potrzebę podtrzymywania takich praktyk znachorskich - nie przekonuje to natomiast Gosi, która absolutnie szeptuchą zostać nie zamierza (wszak nie po to studia lekarskie kończyła!).
Może i główna bohaterka nie jest więc mimo wszystko moją ulubienicą, wzbudziła jednak nieco sympatii, nawet pomimo paranoicznych wręcz zachowań i przesadnego usiłowania pozostania ponad tradycją i utartymi przesądami - choć czasem to z jej strony istna ignorancja - na rzecz kroczenia z duchem czasu i baczenia na czające się wszędzie bakterie. Zdecydowanie bardziej ciekawą od niej postacią jest jej mentorka, wiejska szeptucha Jaga (przez siebie samą nawet nazywana Babą Jagą), która wykazywała się nadzwyczajną cierpliwością do swojej podopiecznej Gosi, ale i wyjątkową błyskotliwością, a także specyficznym rodzajem humoru i oczywiście doświadczeniem w swoim wcale nie tak banalnym zawodzie. Najbardziej jednak podziwiam umieszczenie wśród bohaterów legendarnego Mieszka I, uosobienia męskości i obiektu pożądania nie tylko ze strony Gosi, ale i niejako łączącego w sobie jednocześnie człowieczeństwo i boskość. Pomysł naprawdę wzbudził mój zachwyt!
A wszystko to w otoczce legendy o kwiecie paproci, obecności w ludzkim świecie słowiańskich bóstw i działających na ich usługach rusałek, ubożąt czy też upirów i wąpierzy. I naprawdę chce się więcej! Dlatego nie uważam czasu poświęconego na książkę za stracony. Mało tego - sięgnę po kolejne (tylko się w nie zaopatrzę!), a tymczasem na podorędziu mam "Jagę", która jest niejako prequelem tej historii.
...potrafi czasem kupić więcej książek, niż jest w stanie przeczytać. Od sierpnia w zasadzie zdecydowanie mniej czytam, za to więcej pracuję, ale rekompensuję to sobie... kupowaniem nowych książek. A trochę ich przybyło i do tego różnorodnych tematycznie.
Sierpień kończyłam w klimacie śródziemnomorskim, o czym wspominałam zresztą, ale nie mogłam też oprzeć się pokusie, kiedy zobaczyłam kolejny tom Repliki z serii słowiańskiej - więc dokupiłam (w sumie już czwarty tom) wolumin z mitologią słowiańską i polską.
Wrzesień na miły początek również rozpoczęłam od zakupów, tym razem skuszona promocją. Zadowalających rozmiarów paczuszka zawierała takie oto nowe cudeńka:
Serial "Pamiętniki wampirów" oraz dwie kolejne po nim serie oczywiście już zdążyłam obejrzeć, jednak myślę, że nie będę żałować lektury. Wymieniam też stopniowo serię "HP" na tomy w twardej oprawie (a czemuż by nie?). Mam też wreszcie własnego "Tatarkiewicza"!
I ostatnie, zakupione w szczytnym celu, ale jakże wzbogacające półkę:
Najbardziej ciekawią mnie oczywiście "Belfrzy", ale znając już trochę pióro pani Miszczuk prawdopodobnie i tą książką się nie rozczaruję.
Obiecuję sobie, że rzucam wszystko i idę czytać... A na pewno pora wygospodarować więcej czasu na tę przyjemność ;)
Niekoniecznie recenzyjnie tym razem. Jak każda kobieta ulegam pokusom zakupowym. Tym książkowym to już zupełnie nie potrafię się oprzeć... A ponieważ stwierdziłam, że dawno w sumie nic nie kupiłam... Zresztą widać na poniższym zdjęciu:
Zanurzam się powolutku w bajania o słowiańskich bóstwach. Pierwszy mój zakup, który czekał na przeczytanie chyba również coś koło roku, to właśnie opowieści zebrane w "Mitologii słowiańskiej" autorstwa Jakuba Bobrowskiego i Mateusza Wrony. Jak sami autorzy zastrzegają, nie są to absolutnie żadne oryginalne opowieści, a jedynie literackie opracowanie legend i podań słowiańskich, które mają czytelnika wprowadzić w świat pradawnych bogów, herosów czy postaci z demonologii słowiańskiej.
Mogę polecić ze względu na lekki język, jakim napisane są te opowiadania. Znacznie przybliżają nie tylko postaci bóstw, ale i tworów nadprzyrodzonych, w które według legend wierzyli słowianie, i porzez których istnienie wyjaśniali oni sobie nieszczęścia, jakie na nich spadały, czy też powodzenie w rodzinie i gospodarstwie domowym. Jak dla mnie bardzo miły wstęp do dalszego zgłębiania tematyki, ale i inspirująca lektura. Stąd też zapragnęłam więcej, co poskutkowało zakupami...
